تبلیغات
زندگی نامه بزرگان اسلام(پیامبران) - حضرت ارمیا(ع) در قرآن 2
خدایم را دوست دارم چون وفادارترین است

افزون بر سِفر ارمیا
سِفر مراثى نیز در ترجمه یونانى، معروف به سبعین به او نسبت داده شده و مرثیه پنجم آن به دعاى ارمیا نام گذارى شده است. این سِفْر گرچه از دیرباز میان متألّهان یهودى و مسیحى به ارمیا منسوب بوده،

وجود برخى سخنان ناسازگار با دیدگاه‌هاى ارمیا سبب تردید برخى معاصران در این انتساب شده است.

نامه دیگرى نیز از ارمیا خطاب به اسیران یهودى بابل در پایان سفر باروك ثبت شده كه صحّت آن نیز مورد تردید است و از مجموعه اپوكریفایى عهد عتیق به‌شمار مى‌رود.
بخش‌هایى از سِفر مزامیر به اضافه برخى متون اپوكریفایى دیگر نیز به ارمیا نسبت داده مى‌شود.

دیدگاه عهد عتیق درباره ارمیا از نگاهى كلّى متأثّر از رویكرد كلامى یهود به خداوند با طبیعتى شبه بشرى و پدیده نبوّت به مثابه واقعیّتى عادى و محسوس و شخصیّت پیامبران به‌صورت انسان‌هایى معمول با همه واكنش‌ها و افت و خیزهاى بشرى است كه به‌طور طبیعى، واكنش انتقاد در پی داشته است.

ارمیا در منابع اسلامى:
منابع تاریخى و تفسیرى اسلامى از آن جا كه نام ارمیا در قرآن به صراحت نیامده و حوادث زندگى او به تفصیل مورد توجّه قرار نگرفته،

از گزارش‌هاى تورات و باورهاى یهودیان و مسیحیان درباره این پیامبر، تأثیر بسیارى پذیرفته‌اند.
در این میان، نقش «وهب‌بن منبه» در ورود بخش گسترده‌اى از اسرائیلیات درباره این شخصیّت بنى‌اسرائیل نیز حائز اهمیت است. در عین حال، انعكاس دیدگاه یهودى و مسیحى درباره این پیامبر در منابع اسلامى به‌طور دقیق صورت نپذیرفته و در نتیجه، ابهام‌ها و تعارض‌هاى بسیارى درباره این پیامبر پدید آورده است.
برخى او را همان عزیر پیامبر دانسته‌اند كه پس از مرگى 100 ساله دوباره زنده‌شدو عدّه‌اى دیگر تحت تأثیر وهب‌بن منبه، او را همان خضر نبى معرّفى كرده و از پیامبران پس از موسى شمرده‌اند كه در آیه‌87 بقره/2 از آن‌ها یاد‌شده است[: «و‌لَقَد ءاتَینا موسَى الكِتـبَ و قَفَّینا مِن بَعدِهِ بِالرُّسُلِ».
در‌همین جهت، برخى دیگر از تفاسیر، ذیل داستان ملاقات موسى با مردى حكیم در آیه‌65 كهف/18، از ارمیا یاد‌كرده‌اند و در روایاتى دیگر از‌او در جایگاه پیامبر دوره پس از شهادت یحیى‌بن زكریا نام برده شده است.
مفسّران بر اساس این مجموعه روایات متعارض، داستان‌هاى متعدّدى از قرآن را بر او حمل كرده‌اند.
در مقابل، برخى دیگر از مفسّران به این قبیل روایات با دیده تردید نگریست و دسته‌اى از آن‌ها را تضعیف سندى و محتوایى كرده و به اسراییلى بودن آن‌ها تصریح داشته‌اند.

سفر ارمیا:
افزون بر سِفر ارمیا، سِفر مراثى نیز در ترجمه یونانى، معروف به سبعین به او نسبت داده شده

و مرثیه پنجم آن به دعاى ارمیا نام گذارى شده است.
این سِفْر گرچه از دیرباز میان متألّهان یهودى و مسیحى به ارمیا منسوب بوده، وجود برخى سخنان ناسازگار با دیدگاه‌هاى ارمیا سبب تردید برخى معاصران در این انتساب شده است.

نامه دیگرى نیز از ارمیا خطاب به اسیران یهودى بابل در پایان سفر باروك ثبت شده كه صحّت آن نیز مورد تردید است و از مجموعه اپوكریفایى عهد عتیق به‌شمار مى‌رود.
بخش‌هایى از سِفر مزامیر به اضافه برخى متون اپوكریفایى دیگر نیز به ارمیا نسبت داده مى‌شود.

دیدگاه عهد عتیق درباره ارمیا از نگاهى كلّى متأثّر از رویكرد كلامى یهود به خداوند با طبیعتى شبه بشرى و پدیده نبوّت به مثابه واقعیّتى عادى و محسوس و شخصیّت پیامبران به‌صورت انسان‌هایى معمول با همه واكنش‌ها و افت و خیزهاى بشرى است كه به‌طور طبیعى، واكنش انتقادى متألّهان مسلمان را در پى داشته است.




طبقه بندی: زندگی نامه بزرگان اسلام(پیامبران)، 
نگارش در تاریخ دوشنبه 28 آذر 1390 توسط سامیار فروتن | نظرات ()
درباره وبلاگ
موضوعات
آخرین مطالب
جستجو
آرشیو مطالب
نویسندگان
صفحات جانبی
پیوند های روزانه
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :


موبایل

فال حافظ

دانلود

خرید اینترنتی


WeblogSkin