تبلیغات
زندگی نامه بزرگان اسلام(پیامبران) - حضرت ایوب(ع)
خدایم را دوست دارم چون وفادارترین است

ایوب پیامبرى از نسل اسحاق است كه نامش چهار بار در قرآن در سوره‏هاى نساء، انبیا و انعام ذكر شده است.

وَأَیُّوبَ إِذْ نادى‏ رَبَّهُ أَنِّى مَسَّنِىَ الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرّاحِمِینَ؛(1)

و ایوب را یاد كن هنگامى كه پروردگارش را ندا داد كه: به من آسیب رسیده است و تویى مهربان‏ترین مهربانان.

إِنّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ العَبْدُ إِنَّهُ أَوّابٌ؛(2)

ما او را شكیبا یافتیم، چه نیكو بنده‏اى. به درستى كه او توبه كار بود.

وَمِنْ ذُرِّیَّتِهِ داوُدَ وَسُلَیْمانَ وَأَیُّوبَ؛(3)

و از نسل او (نوح) داوود و سلیمان و ایوب را هدایت كردیم.

وَأَوْحَیْنا إِلى‏ إِبْراهِیمَ وَإِسْمعِیلَ وَإِسْحقَ وَیَعْقُوبَ وَالأَسْباطِ وَعِیسى‏ وَأَیُّوبَ؛(4)

و به‏ابراهیم واسماعیل واسحاق و یعقوب و اسباط و عیسى و ایوب وحى نمودیم.

این ستایش‏هاى بلیغ بیانگر مكانت والا و اسوه بودن این شخصیت قرآنى است.

ایوب، اسوه بازگشت و انابه به درگاه خدا

نام ایوب به موجب نقل قاموس كتاب مقدس در لغت عبرى به معناى بازگشت كننده است و در قرآن كریم نیز این معنا مورد نظر است، آن‏جا كه مى‏فرماید: إِنّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ العَبْدُ إِنَّهُ أَوّابٌ‏(5) (ما او را شكیبا یافتیم چه نیكو بنده‏اى به درستى كه او توبه‏كار بود.)

در طول حیات ایوب، مصیبت‏ها و بلاهاى بسیارى بر او وارد آمد كه شرح آن در كتب سیره و روایت مذكور است؛ از دست دادن تمام فرزندان و از بین رفتن تمام دارایى از جمله بلاهایى است كه به وسیله شیطان براى او پیش آمد، ولى وى هیچ‏گاه یاد خدا و تضرع به درگاه او را از یاد نبرد. روزى همسرش به نزد او آمده مى‏گوید: آیاهنوز بر كمال ایمان خود باقى هستى؟ ایوب پاسخ داد: همچنان كه نیكى‏ها و نعمت‏هاى او را پذیرفته‏ام باید سختى‏ها و بلاهاى او را نیز به جان بپذیرم.(6)

بدین لحاظ مى‏توان او را به حق، اسوه رجوع و انابه به درگاه الهى و الگوى بازگشت به خدا دانست.

شیوه‏هاى عملى و تبلیغى حضرت ایوب(ع)

1. صبر بر مصیبت‏ها

بلاها و مصیبت‏هاى وارده بر ایوب به حدى بود كه مى‏توانست هر انسان مقاومى را از راه ایمان بیرون برد و به كفر وا دارد، اما استقامت و بردبارى بى‏نظیر او باعث تعالى شخصیت او به‏مقام‏هاى بالاتر گردید. علاوه بر مصیبت اموال و فرزندان كه همواره بدانها دچار مى‏گشت، به‏سختى دیگرى نیز دچار بود و آن این كه حتى یاران و پیروانش گهگاه مصیبت‏هاى وارد بر او را نتیجه گناه یا خطاى او مى‏دانستند و با او در این خصوص مناظره مى‏نمودند. اما ایوب به‏آنها ثابت كرد كه همیشه گناه موجب ابتلا نیست، بلكه بسا كه مصیبت و بلا براى آزمودن بنده صالح مقرر مى‏شود تا با صبر و بردبارى، فضیلت‏هاى خود را به‏منصه ظهور رساند. ایوب هرگز بر خلاف رضاى الهى سخنى بر زبان نیاورد و تنها رو به سوى خدا آورده‏مى‏گفت:

وَأَیُّوبَ إِذْ نادى‏ رَبَّهُ أَنِّى مَسَّنِىَ الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرّاحِمِینَ؛(7)

و ایوب را یاد كن هنگامى كه پروردگارش را ندا داد كه: به من آسیب رسیده است و تویى مهربان‏ترین مهربانان.

إنّا وَجدناه صابراً؛(8)

ما او را بردبار یافتیم.

2. شكرگزارى نعمت‏هاى الهى

چنان كه صفت همه انبیا و نیكان است، ایوب همواره سپاسگزار نعمت‏هاى الهى بود و در خلوت و در اجتماع در حالى كه غرق در محنت و بلا بود با سپاس دائم خود، خدا باورى را ترویج مى‏نمود. نویسنده اعلام قرآن در جمع‏بندى روایات مربوط مى‏نویسد:

ایوب مردى متمكن و نیكوكار و داراى حشم و فرزندان بسیار بوده و بر خلاف اكثر ثروتمندان از جاده حق و عدالت منحرف نشده و كفران نعمت نكرده است. از این رو شیطان بر سپاسگزارى او رشك برده و در محضر خداوند سپاسگزارى و شكر دائمى ایوب را به‏خاطر تنعم و بهره‏مندى وانمود مى‏كند و مى‏گوید: اگر مال و منال او گرفته‏شود مسلماً كفران خواهد ورزید. خداى تعالى براى اثبات صبر و ثبات ایوب درخواست ابلیس را اجابت مى‏كند و در نتیجه اموال ایوب به كلى از دستش بیرون مى‏رود، ولى ایوب همچنان شاكر است.(9)

همچنین در روایتى از بحارالأنوار صفات بارز ایوب اینچنین بیان شده است:

و كان شاكراً لانعم الله تعالى‏ مؤدیاً لحقّ الله تعالى.(10)

او شكرگزار نعمت‏هاى خدا و ادا كننده حقوق الهى بود.

عاقبتِ این سپاس دائم آن بود كه خداوند بار دیگر نعمت‏هاى از كف رفته را به او بازگرداند؛

فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَكَشَفْنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَآتَیْناهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَذِكْرى‏ لِلْعابِدِینَ؛(11)

پس دعاى او را اجابت نمودیم و آسیب وارده بر او را برطرف نمودیم و كسان او نظیرشان را همراه با آنان به وى عطا كردیم، تا اهل عبادت متذكّر لطف و احسان ما شوند.

3. نیكوكارى و خدمت به مردم

به‏یقین یكى از خصلت‏هاى سپاسگزاران و یكى از جلوه‏هاى بارز شكر، بهره‏بردارى صحیح از نعمت‏ها به‏ویژه استفاده از آنها در راه خدمت و احسان به خلق خداست. ایوب كه در ابتدا از مكنت و دارایى برخوردار بود همواره در حال خدمت همه جانبه به مردم به‏سر مى‏برد و به‏مستمندان مهر مى‏ورزید، مهمان را گرامى مى‏داشت و یتیمان را كفالت مى‏نمود، در روایتى از بحار چنین مى‏خوانیم.

و كان أیّوب برّاً تقیاً رحیماً بالمساكین یكفل الأرامل و الأیتام و یكرم الضیف و یبلغ ابن‏السبیل؛(12)

ایوب مردى نیكوكار و تقوا پیشه و بر بیچارگان مهربان بود، بیوه زنان و یتیمان را سرپرستى و حمایت مى‏كرد. مهمان را گرامى مى‏داشت و در راه‏مانده را به مقصد مى‏رساند.

همچنین ایوب مى‏گفت:

و عزة ربى أنه یعلم أنّى ما أكلتُ طعاماً قطُّ إلّا و معى یتیمٌ أو ضعیفٌ یأكل معى؛(13)

به عزت پروردگارم سوگند، او مى‏داند كه هرگز طعامى نخورده‏ام مگر آن كه یتیمى یا بیچاره‏اى در كنار سفره‏ام بوده است.

گفتنى است كه ایوب دارایى خود را از راه تلاش و كار شبانه روزى بویژه كشاورزى به‏دست مى‏آورد و آن‏گاه در راه كمك به مستمندان به مصرف مى‏رساند.(14)

 




طبقه بندی: زندگی نامه بزرگان اسلام(پیامبران)، 
نگارش در تاریخ چهارشنبه 26 مرداد 1390 توسط سامیار فروتن | نظرات ()
درباره وبلاگ
موضوعات
آخرین مطالب
جستجو
آرشیو مطالب
نویسندگان
صفحات جانبی
پیوند های روزانه
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :


موبایل

فال حافظ

دانلود

خرید اینترنتی


WeblogSkin